Stenen zoeken op PanajitsaHet strand van Panajitsa is bezaaid met bruine en grijze stenen. De zee is helder omdat de bodem rotsachtig is en weinig zand heeft. Panajitsa op het plateau kijkt trots en kwetsbaar richting het dorp. Het kleine witte kerkje staat alleen en is recentelijk versierd met moderne fresco’s van heiligen.

Op dit strand verzamel ik altijd ronde grijze en bruine stenen. Ze liggen er met miljoenen en allemaal met dezelfde kleur en vorm. Ideaal voor mijn mozaiektegels. Deze keer kwam ik niet op het strand om stenen te verzamelen, want ik had in de werkplaats nog een kist vol grijze stenen die wachtten op verwerking. Ik kwam om stil van het strand te genieten, terwijl Dimitris chorta plukte op de steile berghelling achter het strand.
Een grijs-groene steen glinsterde aan de waterrand. Mijn lievelingskleur en altijd zo moeilijk te vinden op de andere strandjes waar ik ernaar zoek. Ik raapte hem verrast op en zag meteen verschillende anderen, mooie ronde vormen en sommigen met een vleugje rood of bruin. Kleine, grote, veelkleurig, rond, plat, langwerpig. Dit strand lag vol met deze kleur.
Waarom had ik dat nooit eerder gezien?
Ik was verblind geweest door de bruin-grijze massa en had de groen-grijze niet opgemerkt. Nu pas zag ik ze liggen en werkelijk overal om me heen. Gulzig verzamelde ik twee zakken vol.
Terwijl ik op de vloedheuvel zat, viste ik de één na de ander van het strand. Plotseling zag ik ze niet meer.
De zakken vol, mijn rug deed pijn en mijn aandacht verslapte. Zouden ze op zijn? Statistisch gezien onmogelijk, maar toch?
Ik liep weer langs de waterlijn en daar schitterden ze weer, in grote getalen. Gelukkig.
Ach  ja, schoot het door mij heen: “Aandacht, focus op dat ene”.
Ik bedankte het strand, het inzicht en zei de stenen goedendag tot de volgende keer.
Een nieuwe serie mozaïek-tegels maakte beelden in mijn hoofd.