Carrière switch

Carrière switch

Midlife Twist from Niki Boomkens

Midlife Twist, over 50- plussers die op latere leeftijd een radicale wending aan hun leven hebben gegeven. De film gaat over de persoonlijke ontwikkeling van drie midlifers die een carrière switch hebben gemaakt. De tweede laag binnen de film gaat over een PR-adviseur die het goddelijke licht ziet, een dokter die van z’n geloof valt en een fotomodel dat innerlijke erkenning zoekt

Hoe je in de ergste storm een vis kan vangen?

Hoe je in de ergste storm een vis kan vangen?

huis mei2015-1

 

Hoe je in de ergste storm een vis kan vangen?

of hoe versla je interne draken als je een droom hebt?

‘Iets maken uit niets, daar hou ik van’, zei ik een keer tegen een groep. En dat klopt, want ik heb al vaker ideeën tot werkelijkheid gemaakt. Die reis is ‘de reis van de held’ in storytellingtaal met alle obstakels en crises en hulp die er voor nodig zijn om te komen waar je wilt zijn.

Ik denk dat het zo’n tien jaar geleden is dat we ons verlangen, woorden gaven: Ons eigen huis bouwen in de sinaasappelboomgaard van Dimitris in Epidavros. Eerder wilde ik een schooltje bouwen voor de cursussen met studio’s. Maar door de woonbestemming van ons land, veranderde ik het plan in een huis om te wonen en te werken, met een atelier en ruimte voor de cursussen. Het was een spannend perspectief.
In 2010 regelden we de vergunningen voor de bouw met hulp van lieve vrienden. Dat was een enorme mijlpaal. We zetten een stuk land in de verkoop en vol verwachting en vertrouwen maakten we plannen voor de nabije toekomst. Ik begon het huis al vorm te geven met stapels woonbladen en knipsels.

Externe en interne draken

En toen brak de crisis uit en hadden we allebei geen werk meer en ons spaargeld verdween naar de supermarkt. Al onze energie ging naar werk zoeken, zowel in Nederland als in Griekenland. We pakten wanhopig alles aan en werkten harder dan ooit om werk te vinden. Ik ging websites maken, we zochten naar een 2e hands vissersboot, wat niet lukte, omdat de EU van die boten af wil en de oude boten voor veel geld opkoopt en vernietigt. Ik verkocht olie en kruiden, hier en daar een training. We konden er net van eten. En intussen stegen de prijzen van voedsel in Griekenland torenhoog. De focus op geld maakte ons nerveus en we werden er moedeloos van. Heel wat externe en interne draken vielen ons aan. Twijfel sloop onze nachtrust binnen. Geloofden we echt dat we het konden waarmaken? Was het niet te ambitieus? Konden we wel genoeg geld verdienen om te bouwen? Vaak kreeg ik smalende lachjes, of medelijdende blikken van collega’s, alsof ik een fantast was zonder realiteitsgevoel. Of opmerkingen als: Waar ben je nú weer mee bezig? Dat deed pijn en het bracht onzekerheid. Was ik gek, onrealistisch, niet gefocust? Toch hebben we doorgezet. Een routebeschrijving had ik niet. Als ik anderen om raad vroeg, zeiden ze: verkoop je huis in Nederland en bouw in Griekenland. Maar ik had geen huis te verkopen.

Angst brengt geen geluk

De angst om geen geld te hebben om samen te wonen of op en neer te vliegen, beheerste mijn leven. Ik werd overspannen en ik begon zelfs mijn vertrouwen te verliezen in mijn hartsverlangen.
Dat was het keerpunt, ik had schoon genoeg van overleven, ik wilde weer leven. Ik besloot van de ene op de andere dag om gewoon gelukkig te zijn en te doen waar mijn talenten tot bloei konden komen: talking sticks maken, het onthullen van talenten en verlangens. Verbinding maken met wie je bent en dat delen met anderen.
Ik besloot me over te geven aan dat wat er op mijn pad zou komen. Toen begon mijn energie weer te stromen en mijn creativiteit bloeide weer op. Zielsverwante collega’s en opdrachtgevers die in mij geloofden, gaven me weer mooie opdrachten. Dat was precies de hulp die ik op dat moment nodig had en het gaf me weer vertrouwen.

Waar gaat het nu eigenlijk over?

Het ging natuurlijk niet om een huis, maar om de plek waar we van houden, midden in de natuur, waar we samen kunnen werken en wonen. Het gaat om een gelukkig gevoel, het gaat over samen zijn, het gaat over delen, over verbinding voelen, het gaat erover dat ik mijn eigen leven vorm geef en me niet laat leven.

Mijn dierbaren kenden mijn verhaal en onze pogingen en doorzettingsvermogen om ons leven vorm te geven. Dat bracht hen ertoe om ook hulp te bieden. Dat was de doorbraak. We trouwden en begonnen een jaar geleden ( midden in de grote crisis) aan de bouw van ons huis in Griekenland. In de ergste storm haalden wij de vis binnen en zonder vissersboot.
Nu wonen we in ons huis, dat we zelf gebouwd hebben in de sinaasappelboomgaard met al onze katten om ons heen. Een grote houten tafel en het atelier wachten op de cursisten, want volgend jaar ontvang ik ze hier op ons eigen land. Ik kijk uit op de zee, de bergen, de sinaasappelbomen en de lucht, terwijl ik dit schrijf.

Ik ben gelukkig dat ik deze reis heb mogen maken en dat het gelukt is.
Ik heb geleerd dat ik niet gek ben en dat ik me niet meer gek laat maken door externe draken.
Ik heb geleerd dat angst nog meer angst oproept en dat geluk nog meer geluk oproept.
Ik heb geleerd dat externe draken een metafoor zijn voor interne draken.
Ik geloofde in mijzelf en dat was ik bijna kwijtgeraakt.
Alleen ík weet waar mijn hart naar uitgaat. Alleen ík ken mijn waarheid.

Ik dank alle lieve familie, vrienden en collega’s die mij ondersteund hebben en hulp geboden en in ons geloofd hebben. De volgende reis is alweer begonnen, maar daarover een volgende keer.

Reacties

Graag. Als je een reactie plaatst, let dan even op de captcha onderaan. Je moet het juiste plaatje plaatsen van links naar rechts. Anders krijg je een foutmelding:Wrong image solutions. Dat heb ik al van enkele mensen vernomen.
Dus reageer als je zin hebt.

Overgave

Overgave

Volg je hartKen je dat? Je wilt zoveel doen, had allerlei plannen voor vandaag, maar je bent niet vooruit te branden. En niks lukt. Het blog dat in je hoofd zit komt er niet uit, je draait de was op een verkeerd programma, je to-do list lijkt wel voor de eeuwigheid gemaakt.
Eigenlijk wil je alleen maar op de bank met een dekentje over, een boekje lezen, suffen en mediteren en de poes op schoot.

Vandaag is het zo’n dag en wat vind ik het moeilijk om me over te geven. Ik voel me niet lekker, een soort sluimerend griepje. Alle buurvrouwen hebben het ook, dus het ligt niet aan mij dat ik me zo lamlendig voel. Het is gewoon zo. Gewoon onder dat dekentje gaan liggen en me laten verwennen.
Maar …dat blog moest nog geschreven worden en een aantal telefoontjes gepleegd en ik zou vandaag alle oleanders overbrengen naar het land en planten en zonnebloemzaden planten en een opzet maken voor de tuin achter, en een idee voor een filmpje uitwerken en… en….
Maar er komt niets uit mij. Ik heb het koud en ik wil even van de wereld af. Vandaag, alleen vandaag en hopen dat ik morgen mijn energie weer terug heb.
Als ik me niet overgeef aan dat wat mijn lichaam en mijn hart me vertellen dan wordt het een ontevreden dag. En als ik lekker ga genieten van een warme bank en luieren, dan voel ik me morgen vast weer beter.

Mijn hoofd roept echter wat anders. ‘Je zou toch….?, maar wanneer ga je dan …?, je hebt nog maar 5 dagen hier in Epidavros, benut ze… ‘
‘Stil hoofd, ik hoor je wel, er moet een hoop en ja, ik wil dat ook allemaal en ja, ik vind dat ook allemaal enorm leuk, maar het gaat gewoon niet, ‘ zeg ik wanhopig tegen mijn hardwerkende hoofd.
Ssssst, hoofd, neem vandaag maar vakantie, ssssst gevoel, dat een teleurstelling meldt…. leggen jullie je er maar bij neer, letterlijk zelfs en geniet. Je hoeft niet altijd actief te zijn en alles te doen wat je je voorgenomen hebt. Vandaag niet, vandaag is een andere dag. Een dag om uit te rusten, om energie te vergaren voor morgen. Vandaag is een belangrijke dag dus.
Kijk, daar worden mijn hoofd en gevoel blij van. Een belangrijke dag!

Ik geef de weerstand op en haal opgelucht adem. Ik heb mezelf toestemming gegeven om te luieren. Om te genieten van het niks doen. Om alleen dat te doen wat nu goed voelt.
Dat is ‘Mijn hart volgen’ en het geeft meteen resultaat. Ik zet een heerlijke kruidenthee van tijm, kamille, oregano, gember, salie en citroen. Dat warmt me op. Kacheltje aan en de poes op schoot. ‘Het is goed’, zegt mijn hoofd en mijn hart maakt een vreugdesprongetje.
Daaaag. Tot morgen.

 

Waar sloof jij je voor uit?

Waar sloof jij je voor uit?

Ik bouw een kathedraalHet verhaal van de steenhouwers

Er waren eens drie steenhouwers.
Op een warme dag, terwijl ze aan het zwoegen waren in de brandende zon, kwam er een wandelaar langs.
Wat doen jullie daar?’vroeg de man.
‘Steenhouwen, dat zie je toch!’, antwoordde de eerste.
De tweede zei: ‘Ik ben bezig geld te verdienen voor mijn gezin’.
De derde staakte zijn arbeid keek de voorbijganger aan en zei vol trots: ‘Ik? Ik bouw een kathedraal!’

Ik bouw een kathedraal    Weet jij waarom je doet wat je doet?

Mijn motto is ‘Word wie je bent’, omdat ik geloof dat ieder mens uniek is en met zijn talenten en drijfveren een zinnige bijdrage kan leveren aan onze samenleving. Daarom doe ik wat ik doe en het geeft mij en anderen een heleboel vreugde, erkenning en energie.
Soms weet je niet meer waar je je voor uitslooft. Ooit was er een drive, waardoor je begonnen bent met wat je nu doet. Maar is die drive er nog of nog up to date, of ben je die onderweg kwijt geraakt.
Wat zegt je hart daarover en je gevoel en je intuïtie? Zit er ergens een sluimerend verlangen in je? Waar kom jij ‘smorgens je bed voor uit?
En zo kan ik nog veel meer vragen stellen om te onthullen wat jouw talenten en drijfveren zijn.

TIP
Probeer het zelf eerst eens en begin met schrijven. Schrijf iedere ochtend 3 pagina’s over wat zich in je roert en luister naar de antwoorden op deze vragen die van binnenuit in je opborrelen.  Julia Cameron noemt dat de ochtendpagina’s.

Pas als we weten wie we in essentie zijn kunnen we elkaar verstaan en ondersteunen.

Vertel waarom jij doet wat je doet en inspireer jezelf en anderen met je verhaal.
Deel het met ons in een reactie hieronder.

 

Moedige, kwetsbare presentaties

Moedige, kwetsbare presentaties

kwetsbaarheid is moedig

De moed om kwetsbaar te zijn

 

 

 

 

 

Brené Brown begint haar speech met een prachtig persoonlijk verhaal. Ze vertelt daarin hoe kwetsbaar ze zich voelde om voor een groot publiek een speech te houden. ‘If I do that, my life is over’.

De angst voor een presentatie kennen we allemaal.
Toen ik als actrice voorstellingen speelde in theaters was er altijd die angst vlak voor de voorstelling. Dan zat ik in de kleedkamer en dacht: ‘Wat doe ik hier? Waarom moet ik weer zo nodig dat podium op? Waarom zit ik niet lekker thuis op de bank. Veilig, zonder publiek, zonder kritische blikken’. Met trillende knieën begon ik aan de voorstelling omdat ik ook wist dat die angst maar een paar minuten duurde en dat ik me daarna overgaf aan het spel en genoot van onze voorstelling en de interactie met het publiek.

Exposure
Als je voor een publiek gaat staan dan stel je jezelf bloot, dat voelt kwetsbaar. Maar kwetsbaarheid is geen zwakte, je kwetsbaar opstellen is moedig. Het vergt moed om kwetsbaar te zijn, om jezelf te laten zien en om eerlijk te zijn, zegt Brené Brown in haar speech. En waarom zou je dat doen, de arena betreden? Om te laten zien wie jij bent, wat jij te vertellen hebt, om anderen te inspireren, om een verhaal of inzicht te delen. Omdat je er mag zijn. En als je niet laat zien wie jij bent en lekker thuis op de bank blijft zitten, veilig en onkwetsbaar, dan kwets je jezelf, want je mag er niet zijn.

Persoonlijk verhaal
Brené begint haar Ted talk met een persoonlijk verhaal. Dat raakt me meteen. Ik herken wat ze zegt, ik voel me aangesproken, ik deel haar gevoel. Het lijkt zo kwetsbaar om een persoonlijk verhaal te vertellen, maar juist dat maakt verbinding. We zijn mensen met ervaringen en gevoelens. Als we de verhalen over onze ervaringen en gevoelens  met elkaar delen, dan mogen we mens zijn. Groeien doen we door te oefenen. Maar eerst is er herkenning en erkenning van wat zich werkelijk in ons roert. Dan de stap uit de comfortzone, het diepe in terwijl je net hebt leren zwemmen. Angst hoort erbij als je iets nieuws doet.

Spoken, critici
Op het Storytellingevent dat ik  in mei 2013 organiseerde, besloot ik een persoonlijk verhaal te vertellen. Dat had ik nog nooit eerder gedaan voor een publiek: een persoonlijk verhaal vertellen. Ik had er erg veel zin in om weer eens op te treden, het was al weer zo lang geleden. Ik greep mijn kans. Maar dat persoonlijke verhaal? Welk verhaal over mij zouden de toehoorders  interessant vinden? Zouden ze überhaupt wel geïnteresseerd zijn in mijn verhaal? Lekker belangrijk… mijn verhaal.
Alle spoken en critici in mij probeerden me van dat plan af te helpen. Toch bleef ik doorschrijven en gooide het ene na het andere idee weer weg. Angst regeerde. Iedere ochtend keek ik naar het bureautje waar mijn schrijfblok lag en ik liep er snel voorbij om ‘belangrijker’ zaken op de computer te doen. Tot ik genoeg van mijn vermijdingsgedrag kreeg. Ik ging zitten en schreef in één ruk het verhaal op dat ik ging vertellen. Dat had natuurlijk al liggen sudderen. Ik las het over en het was goed. Ik voelde dat het goed was. In mij danste  alles van vreugde.

De Mentor
De volgende dag kwam de bevestiging. Ik kwam Machteld Hauer tegen in Utrecht. Zij was ooit mijn docent geweest in elementair spel en ik had enorm veel van haar geleerd. Zij vroeg zomaar ineens naar mijn verhaal : ‘Hoe ben je eigenlijk op die akademie (voor Expressie door woord en gebaar) terecht gekomen?’  Stomverbaasd keek ik haar aan en ik vertelde haar mijn verhaal, dat verhaal dat op mijn bureautje lag,  met de obstakels die ik had moeten overwinnen, de teleurstellingen, angsten, herwonnen vrijheid. Onbewust was ze weer mijn mentor.
Huppelend, dansend vloog ik naar huis. Meteen belde ik mijn collega Paul van der Plas, op. ‘Wil jij naar mijn verhaal luisteren en feedback geven op mijn ‘performance’, vroeg ik hem, en ‘oh ja,  ik heb ook een rol voor jou, want ik heb een dialoogje geschreven’.
Hij vond het geweldig leuk en zo kreeg ik de moed om het ook daadwerkelijk te gaan doen. Ik durfde weer en ik had er enorm veel plezier in. Ik ontdekte dat ik het nog kon en dat gaf me een krachtig gevoel en veel vreugde. Mijn publiek was enthousiast. Ik kreeg de mooiste complimenten, want ik had iets in henzelf geraakt, iets dat ze zelf ook voelden, iets herkenbaars en door die herkenning kan dat iets erkend worden en daarna opgeruimd of bloeien.

Laten we de moed hebben om kwetsbaar te zijn.

Karen de Vries
Epidavros 25 september 2014

Durf jij te dromen?

Durf jij te dromen?

Dromen wachten op manifestatie.

  • Wil jij jouw verlangen omzetten in actie?
  • Wil jij ontdekken welke talenten je onbenut laat?

Karen coacht en geeft trainingen in verlangens waarmaken. 
Het wakker maken van drijfveren en talenten en stappen zetten op weg naar vervulling.
Ik werk met Storytelling en mijn eigen modellen ‘Onderweg’ of  ‘Growth’ , gebaseerd op de reis van de Held van Joseph Campbell, om jouw verhaal of het verhaal van jouw team naar boven te toveren.
Als je jouw verhaal eenmaal kent en erkent, kan het ook werkelijkheid worden.

Neem contact met mij op voor een programma op maat.